Geleneksel Sınıftan Esnek Öğrenme Mekânlarına: Yükseköğretimde İç Mekânların Mekânsal Dönüşümü
STAY-B-000517
Kitap: Geleceğin Öğrenme Ekosistemi Uluslararası Sosyal Bilimler Sempozyumu
Yazarlar: Parvin Heidari
Sayfalar: 19–20
Özet
Yükseköğretimde öğrenme süreçleri; bireysel çalışma, grup çalışması, aktif katılım, dijital etkileşim ve informal öğrenme gibi farklı etkinlikleri bir araya getirmektedir. Buna karşın üniversite öğrenme mekânları, belirli bir kullanım biçimine ve sabit mekânsal organizasyona dayanan geleneksel derslik anlayışının izlerini sürdürmektedir. Öğrenme biçimlerindeki çeşitlenme ile fiziksel çevrenin sunduğu olanaklar arasındaki bu uyum sorunu, üniversite iç mekânlarının değişen pedagojik gereksinimlere ne ölçüde cevap verebildiğinin yeniden sorgulanmasını gerekli kılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, yükseköğretimde geleneksel sınıf modelinden esnek öğrenme mekânlarına doğru gerçekleşen mekânsal dönüşümü literatür üzerinden incelemek ve çağdaş üniversite öğrenme ortamlarını tanımlayan temel tasarım özelliklerini ortaya koymaktır. Çalışma, literatür taraması ve örnekleyici mekânsal inceleme olarak kurgulanmıştır. Yükseköğretimde formal ve informal öğrenme mekânları, aktif öğrenme sınıfları, hibrit öğrenme ortamları ve tasarım stüdyolarına ilişkin çalışmalar değerlendirilmiş; literatürde öne çıkan mekânsal yaklaşımlar tematik olarak ele alınmıştır. İnceleme sonucunda mekânsal esneklik ve uyarlanabilirlik, mobilya ve kullanıcı kontrolü, bireysel ve kolektif öğrenme, sosyal ve informal öğrenme, teknoloji ve hibrit öğrenme entegrasyonu ile çevresel nitelik ve mekânsal süreklilik başlıkları öne çıkmıştır. Literatürün birlikte değerlendirilmesi, mekân ile öğrenme arasındaki ilişkinin doğrudan ve tek yönlü olmadığını; pedagojik yaklaşım, kullanıcı davranışları, teknoloji ve fiziksel çevrenin karşılıklı etkileşim içinde ele alınması gerektiğini göstermektedir. Bu doğrultuda esnek öğrenme mekânının yalnızca hareketli mobilyalarla tanımlanamayacağı; farklı öğrenme etkinliklerini, kullanıcı gereksinimlerini ve fiziksel-dijital etkileşim biçimlerini destekleyebilen çok katmanlı bir mekânsal organizasyon gerektirdiği görülmektedir. Bu doğrultuda çalışma, çağdaş üniversite öğrenme ortamlarının tekil sınıflardan çok, farklı formal, informal, sosyal, dijital ve disipline özgü mekânların birlikte çalıştığı bir öğrenme ekosistemi olarak ele alınmasını önermektedir.
Kalıcı STA Yayın Kimliği: STAY-B-000517 (DOI değildir)